Merhaba,

Nerden başlayacağımı aslında pek bilmiyorum. Çünkü ben yazan birisi değilim. O kadar ki hayatımda hiç günlük tutmadım, mektup yazmayı sevmem hatta konuşma şansım varsa massengerlardan bile haberleşmem. Ben konuşma insanıyım.

Ama istedim ki hayatımla /hayatımızla ilgili bir kayıt olsun. Çünkü hayat, bir varmııışşşş bir yokmuş… Hepsi bir yanılsama geriye gülümsetecek birşeyler kalsın istedim:) Çocuklarım yada sevdiklerim bu kayıtları okuyup eğlensinler:)

Beni buna aslında facebook denen sanal ortam teşvik etti. Bir sürü foto var çocuklara ve bize ait, oysa sadece facbook'a yüklediklerime en çok bakıyorum. Çünkü onlar elimin altında diğerlerini folder'larda bulup bakmaya çoğu zaman üşeniyorum:) İnsanoğlu nasıl bişese… Rahata ne çabuk alışıyoruz bazen 3-5 parmak darbesiyle bile yapacağımız şeylere üşenmeye başladık:)

Her neyse, yani amacım ciddi şeyler yazmak değil. Burada Ömer ve Zeynep'in "macerelarını", "komikliklerini", "sinirliklerini" anlatmak niyeti ile yazmaya başlıyorum. Tabii etraftaki yardımcı oyucularda vakti geldiğinde konuya dahil olucaklar. Onlar oyuna dahil oldukça  karakterleri tanıyacaksınız:))   

Bu durumda bu ilk yazıda az biraz gerçek kahramanlarımızdan bahsetmek lazım.

Ömer; haftaya 9 yaşında olucak 70 kiloluk bir bal-kaymak topağı:))) Kendisine hamileyken bolca bal kaymak yediğimden midir nedir?:) Dış görüntüsünden bir pehlivan, bir efe imajı alsanız da o aslında pamuktan, buluttan üretilmiştir. Son derece duygusal ve merhametli. Olması gerektiğinden daha dürüst:)) Ve gerçek bir gurme eğer Ömer evde bişeyden bol bol yiyorsa, bil ki o şey çok lezetlidir. Eğer fırsatını bulursan, yani sana bıraktıysa "kaçırma ye" demektir:))) 6 aylık olduğu günden bu yana kilosu başına sorun oldu :(. Diyetisyene gittik, endokronologa gittik, şeker testleri, tiroid testleri ama maalesef herşey normal. Olay çok yeme. O yemeyi seviyor:)))  Yediği de boşa gitmiyor, bilgisayar gibi bir aklı var. Bazen insanı şüpheye düşürüyor.

Zeynep; 5,5 yaşında. Çok şeker, ama hani genzi yakan şekerler vardır ya işte öyle. Onun tırnakları var. Tırnaklarını çıkarıyor ve isteklerinden ödün vermiyor, boyun eğmekten nefret ediyor ve özür dilemeyi sevmiyor:))) Ama müthiş bir empati yeteneği var. Birini baştan çıkarmayı hedeflerse o hedefin hiç şansı yok. Alttan girer üstten çıkar, hedefini ele geçirir. Bazen dünyada ondan tatlı bişey yok bazense sizi çileden çıkarabilir. Her zaman evin en küçüğü olma avantajını kullanıyor.

Yakında resimleri de paylaşırım, malum ortamda daha yeniyim henüz bütün fonksiyonları kullanamıyorum:))

Bu seferde sadece ana kahramanları tanıtmakla yetineceğim. İyi ki de yazmayı sevmiyorum, bir de sevsem nasıl yazardım kimbilir:))) Yeniden Merhaba:))